مردم ما استاد شور چیزی را دراوردنند، از کمپین و چالش گرفته تا همین اواخر دابسمش...

اساس دابسمش چیست؟ آیا چیزی غیر از تمسخر و مسخره کردن دیگران است؟ حال چه آن دیگر خارجی باشد چه ایرانی٬ چه مسلمان باشد چه کافر، چه دوست باشد چه دشمن، چه راضی باشد چه ناراضی....

چن وقت پیش یک دابسمش دیدم که شخصی به اسم علی جومونگ چند آهنگ را بازخوانی کرده بود، هرکسی میدید در اولین کار به چهره ی آن بنده خدا میخندید. بعد از مدتی بسیاری از کلیپ هایش دست به دست شد. امشب سری به پیج اینستایش زدم، دیدم نوشته است که امکاناتی ندارم و تنهای جای دیده شدنم اینجاست. طرف عاشق خوانندگیست، ادا و اطوارهایش برای خوانندگیست نه خندیدن من و امثال من.

من به یک مسئله ایمان دارم و با این سن کمم تجربه اش کرده م، چه در دل و چه در جمع اگر کسی را مسخره کنید نخواهید مرد تا همان عامل تمسخر یقه تان را بگیرد...

ان اللّه سمیع بصیر...